Vegan Monkey
Life Persoonlijk

Cruise naar Noorwegen: Fotodagboek

Naast schrijven, tekenen, nadenken, goede gesprekken en boodschappen doen, hou ik ook nog eens van reizen en fotograferen. Zoals je misschien al wist heb ik een paar weken geleden samen met mijn vader een cruise naar Noorwegen gemaakt. Die manier van reizen had absoluut niet mijn voorkeur – sterker nog, ik had verwacht dat een cruise way beyond my comfort zone zou zijn, voor mij als low-budget reiziger.

Luxeprobleem

Ik voel me al snel ongemakkelijk als ik ergens ben dat als ‘luxe’ bestempeld wordt. Ik krijgt dan het gevoel dat ik al die weelde en de moeite die erin is gestoken niet de waardering kan geven die het verdient. Ik kan niet op iedere traptrede stil gaan staan om ‘m te bewonderen, of tegen ieder personeelslid zeggen hoe erg ik hun harde werk en vriendelijkheid waardeer. Van die laatste waren er namelijk meer dan duizend aan boord, en van die eerste waarschijnlijk minstens net zoveel.

Angie Sweet Spot Lido Market

Doodgepamperd

Ik heb al die luxe maar gewoon over me heen laten komen (“wat erg,” zul je denken), en ik moet twee dingen bekennen. Ten eerste dat zo hard gepamperd worden wel heel ontspannend werkt, en ten tweede dat de reis m’n verwachtingen heeft overtroffen. De omgeving was zo mooi, de mensen op de boot zo vriendelijk, en het eten werkelijk waanzinnig – ook voor vegans. Over dat eten heb ik al twee uitgebreide reviews geschreven (voor het ontbijt en de lunch/diner), maar ik heb natuurlijk nog veel meer gezien en gedaan dan enkel m’n gezicht volstoppen met curry en congee.

Fetching Magic

De Noorse fjorden zijn magisch. Zoveel watervallen. Zulke ongelooflijk steile rotswanden. En dat alles zó dichtbij. Er bestaat geen betere manier om de fjorden van Noorwegen te zien dan vanaf het water. Het lijkt wel alsof de fjorden zijn gemaakt voor cruisereizen, in plaats van andersom.

En dus heb ik als een soort malle verslaafde fotograaf rukwinden getrotseerd, ben ik om half 6 opgestaan om bruggen te fotograferen, en heb ik mening meeuw op dek 11 achternagezeten. Met als resultaat wat leuke kiekjes.

Ga er dus lekker voor zitten, koppie koffie erbij, mooi plaatjes kijken. Ik hoop dat ik je zo ook een beetje kan geven van al het moois dat ik heb gezien.

Let’s set sail.


Op naar Open Zee

Onze reis startte in Amsterdam. ’s Middags om stipt vier uur vertrokken we richting Scandinavië. Met een zwerm meeuwen in ons kielzog zetten we koers richting open zee.

Doei Amsterdam!

Mam wilde ons uitzwaaien, op iedere hoek van de weg. Doei mam.

Ja mam. Doeidoei.

Eenmaal op zee kon de pret beginnen. Wie had gedacht dat de Noordzee zo blauw zou zijn!

Jan-van-Gent! “Wie?” vroeg m’n vader.


Druilerig weer en Keienkunst

Na een dag op zee arriveerden we bij onze eerste stop: Eidfjord. Het druilerige weer mocht de pret niet drukken. We zijn richting een waterval gelopen (nooit aangekomen overigens), en op weg daarheen kwamen we opelkaargestapelde keien tegen die op random plekken tussen de bomen stonden. Ik vond ze er zo aandoenlijk uitzien, net mensjes.

Dat niet-al-te-spannende wandelingetje gaf me echt het gevoel ook even met pensioen te zijn. Zo van

Nou schat, wat zullen we vandaag eens doen? Het pist van de lucht maar ik heb alle sudoku’s al gemaakt en kan Tel Sell zo onderhand meeplaybacken.

Vooruit dan maar Jan, laten we een ommetje maken. Pak je das, da’lijk vat je nog kou.

Om 3 uur ’s middags vertrok de boot weer. Hij probeerde er nog onderuit te komen door zich te verstoppen, maar dat was mislukt.

Zoals je ziet ontbrak het je aan niets op de boot. Er was zelfs een sportschool met een yogazaal, en als je op de loopband stond keek je uit over de horizon. Het was er wel echt moeilijk warm.


Bergbetraplopen in Alesund

De dag erna kwamen we aan in het stadje Alesund. Mijn vader ging voor het ontbijt altijd even een “peukkie roken” op het achterdek, vergezeld van een kop koffie-met-alles-erin. Terwijl hij z’n überhealthy pre-breakfast aan het nuttigen was, had ik een bonte kraai gespot. Echt, this bird got swag. Moet je kijken hoe hij liep:

Iedere dag kregen we een kaart van het plaatsje waar we aanmeerden. En altijd als ik een kaart bekijk, gaat mijn aandacht direct naar de groene blobs die bossen of parken aangeven. Daar wil ik dan heen. (Ben ik trouwens de enige die dit heeft?) Deze keer was geen uitzondering, en zowel op de kaart als vanaf het achterdek had ik ‘m al gespot. De berg met de trap. Je begrijpt, die was natuurlijk voor mij.

De trap zou 418 treden hebben. Peanuts vergeleken met die vulkaan op Bali. Maar ja, je moet tevreden zijn met wat je krijgt, en als cruisevarende übertoerist moet je toch wat.

De echte übertoerist was overigens mijn vader, die het knalblauwe tjoektjoektreintje nam die via een omweg ook naar de top van de berg reed. Daarboven zouden we meeten. Terwijl mijn vader in de rij ging staan voor een treinkaartje, begon ik alvast aan m’n tocht naar de trap. Ik zette er flink de pas in, want ik wist niet hoe lang ik of Thomas-de-stoomlocomotief erover zou doen om boven te komen.

Toen ik uiteindelijk boven was, was er nog geen treintje te bekennen. Na een half uur ging ik toch maar even m’n vader bellen. Wat denk je? Hij stond nog in de rij.

Ik ben toen maar een stukje het park bovenop de berg in gelopen en heb nog wat plaatjes geschoten.

Wat een fitties, die Noren.


Fotograferen en Bloggen in Alesund

’s Middags gingen we nog even wat drinken in Alesund. We vonden een leuk cafétje met WiFi en ‘mandelmelk’, dus daar heb ik even een blogje in elkaar getypt. M’n vader zat aan een biertje van een tientje. Christus. Nou snap ik waarom die Noren zo fit zijn: je moet gewoon maken dat je wegkomt als je de rekening krijgt!

 

We zouden om 11 uur ’s avonds pas weer gaan varen, dus was ik na het eten zelf nog even de stad in gegaan om wat foto’s te schieten. Echt heel tof om door de stille straatjes weg van de massa te zoeken naar mooie plaatjes.

Daag, Alesund.


Waterval Wonderland

Next up was het hoogtepunt van de hele cruise: Geiranger. Dit kleine plaatsje ligt helemaal aan het einde van een lange fjord met aan weerszijden enorme bergen. De boot kon hier niet aanmeren, dus werden de reddingsboten gebruikt om de hele rollatorbende plus mijn vader en mij naar wal te brengen. Alles verliep op rolletjes, zonder wachtrijen of wat dan ook. Petje af voor de organisatie.

Zo’n reddingsboot is trouwens echt een bunker. Je zou zelfs de apocalypse nog overleven in zo’n ding.

Eenmaal aan wal wilde iedereen maar één ding: de enorme waterval bekijken die dwars door het dorpje denderde.

Mijn vader hield het bij deze waterval voor gezien, maar ik wilde ‘m het liefst een stukje de berg op volgen. Ik had namelijk nog een glimp opgevangen van hoe hij onder de weg door ging. Dus parkeerde ik m’n vader met een zakcentje bij een koffietentje (het geld was op. Nee grapje – m’n vader had z’n portemonnee op de boot laten liggen 😉 ) en begon ik aan de zigzagreis naar boven.

De waterval zelf was niet echt denderend. Naja, dat wel, maar niet heel boeiend. De weg erheen en weer terug was wél heel mooi.

Naturpark om de hoek, wat wil je nog meer.


Hoge Bergen en Heel Veel Water

De weg terug uit Geiranger was echt a-dem-benemend. Het enige dat we konden doen was onze ogen uit ons hoofd kijken. Hoe je met de boot langs die bergen vaart geeft een 3D-beeld dat je gewoon niet op camera kunt vastleggen. Maar ik heb m’n best gedaan, en er zitten ook twee filmpjes tussen van watervallen. 🙂

^ Een regenboog in de waterval


Op de Boot

De laatste dag was weer een dag op zee: de oversteek van Noorwegen naar Nederland. Ik heb dus vooral de binnenkant van de boot gezien, een beetje van hot naar her gehobbeld, foto’s geschoten en wat gewerkt bij het zwembad.

Hieronder nog een mooi voorbeeld van wat ik bedoel met al die luxe. Op ieder niveau in het trappenhuis hingen werken van steeds weer een andere kunstenaar. Met drie trappenhuizen en 12 niveau’s komt dat neer op zo’n 36 verschillende kunstenaars, waar 3 à 4 werken van hingen. Ik geloof dat ik hier van iedereen het meeste plezier aan heb beleefd – mijn grijsharige bootgenoten namen steevast de lift en dus had ik vrij spel op de trappen. Wiiieeeee!

Dit was de ‘Main Dining Room’. Daar waar je een driegangendiner kon krijgen. Een hoop poeha met een menukaart waar zo goed als geen vegan opties op stonden. Na één keer in dit restaurant gegeten te hebben waren m’n vader en ik genezen en gingen we alleen nog maar naar het buffetrestaurant. Top. Vond m’n vader ook.

 ^Photobombed door een gapende bejaarde.


En zo zijn we aan het einde gekomen van m’n fotodagboekje van mijn reis naar Noorwegen. Laat me vooral weten wat je ervan vond! Zou jij zo’n reis willen maken, of heb je al eens een cruise gemaakt? En ik ben ook echt nieuwsgierig of er iemand is die zich herkent in de onverklaarbare aantrekkingskracht van groene blobs op plattegronden.

Mocht je nou willen weten hoe je als veganist overleeft op een niet-vegan cruiseschip van de Holland America Line, lees dan vooral deze blog (en deze). En voor de reisfanaten onder ons: in de travel-tag vind je nog meer reviews van vegan eten op reis. Die tag wordt overigens snel aangevuld, want binnenkort staat er een reis naar Ibiza en zuid-Spanje op de agenda! Tot de volgende 🙂

Liefs,

You Might Also Like...

3 Comments

  • Reply
    Christa
    14 juli 2017 at 06:46

    As we speak liggen we (manlief & 2 kids) in een caravan op een mega camping in Frankrijk. Deze vakantie hebben we geboekt puur en alleen voor onze kids, die het overigens best leuk hebben maar het eigenlijk ook overal gewoon veel te druk vinden overal. Man lief en ik dromen al een hele tijd over een vakantie naar Noorwegen met de camper. Wij zelf houden niet van massa en nu we weten dat onze kids hier ook niet de voorkeur aan geven & het zien van jou prachtige foto ’s en verslag…weet ik het zeker!Volgend jaar gaan we met de camper naar Noorwegen!Dat word flink sparen maar dat heb ik er voor over, prachtig!Groen, bergen, watervallen en ruimte dat is wat we nodig hebben…niet met 999 andere caravans op een camping staan en ruzie om de bedjes bij het zwembad…? Gister heb ik je gespot via Cilla, ik blijf je volgen, fijne blog!Happy day! X Christa

    • Reply
      Brenda
      14 juli 2017 at 14:35

      Naaaa wat ontzettend leuk om te horen Christa! 😀 Dat deze blog daaraan heeft bijgedragen! Ik moet je echt zeggen, dat ik de natuur, de rust en het samenzijn met mijn ouders en zusje de allerbeste herinneringen waren aan mijn ‘kindervakanties’. Dus je zal ze écht niet tekort doen, maar juist wat extra’s geven, naar mijn idee. Ook superleuk dat je me blijft volgen, dan zal ik blijven schrijven 😉
      Liefs!

  • Reply
    Susanne
    5 juli 2017 at 11:50

    Dit is zo leuk om te lezen! M’n vriend wil heel graag zo’n cruise doen maar het eten was altijd een probleempje. Echt heel fijn om te weten dat het kan!

  • Leave a Reply