Vegan Monkey
Tekening van een aapje met een bij voor artikel de introverte blogger
Life Persoonlijk

De Introverte Blogger

Na vier weken reizen naar Ibiza en Spanje ben ik weer terug in ons heerlijk herfstige kikkerlandje. Ik heb lieve vrienden bezocht, ben nog even teruggeweest voor Sea The Future, en heb een kleine vakantie genomen van deze blog. Ik ben tijdens die vakantie tot een paar belangrijke inzichten gekomen, en dat is dan ook waar ik het vandaag met jullie over wil hebben.

Ik heb even getwijfeld of ik dit wel zou opschrijven, omdat het een persoonlijk verhaal is en niet echt iets met veganisme te maken heeft. Maar omdat ik degene ben die deze blog schrijft leek het me toch wel relevant. En misschien is dit net het artikel dat jij nodig had. Dus ik dacht: heck it. Ik doe het gewoon.

Ik heb het al eens eerder laten vallen: ik ben een prototype introvert. Geef me een boek en ik ben zielsgelukkig. Drop me op een groot feest en ik sterf een innerlijke dood.

Introvert.. dus je bent gewoon verlegen?

Nope, dat is het niet. Introversie en extraversie zijn persoonlijkheidskenmerken. Extraverte personen krijgen energie van externe prikkels (situaties, andere mensen), en hebben behoefte aan sociale stimulatie en actie om hen heen. Introverte personen daarentegen krijgen juist energie van interne prikkels (gedachten, gevoelens, ideëen), en hebben meer dan genoeg aan hun eigen gedachten om hen bezig te houden. Een avondje alleen thuis zijn voelt voor introverte mensen als de ultieme vrijheid, terwijl een extravert zich bij voorbaat al afvraagt hoe hij de uren door gaat komen.

(Als introvert ga je deze video, en deze ook super interessant vinden.)

Introverte mensen zijn dus al tevreden met weinig prikkels van buitenaf. Sterker nog – ze gaan hier heel erg lekker op. Ik kan bijvoorbeeld ontzettend enthousiast worden van een idee alleen al, en focus me het liefst op één project waar ik dan volledig in duik.

Wikipedia vertelt me dat beroepen als schrijver, kunstenaar of wetenschapper bij uitstek geschikt zijn voor introverten. In de gloria, want laten dat nou precies de beroepen zijn die ik zou willen uitvoeren! Yep. Alledrie. Ik kan gewoon niet kiezen voor de één en de andere twee laten liggen. Dus besloot ik dat ik maar eens moest gaan uitvogelen hoe ik dat kon fixen. En zo was Vegan Monkey geboren.

De Introvert op het Feestje

Met deze blog kan ik schrijven, illustreren én de wetenschapper uithangen. Samen maken ze een ijzersterke combi die ik ook nog eens kan inzetten voor mijn so-called roeping in het leven: speciesisme de wereld uit helpen. Ideaal toch? Dat vond ik ook en dat vind ik nog steeds, al besef ik me nu wel één ding: dat het runnen van een blog niet per see een introverte aangelegenheid is.

Op het eerste gezicht lijkt een blog juist een prima project voor een introvert. Lekker schrijven, en in mijn geval ook illustreren en fotograferen. Ik zal ook de laatste zijn die ontkent dat de content en de ‘persoonlijkheid’ van de blog het allerbelangrijkste is. Maar er komt meer kijken bij het hebben van een blog dan enkel wat je erop pleurt. Het zou namelijk ook leuk zijn als mensen het lazen, en je niet het gevoel hebt dat je tegen een muur loopt te praten. Om daarvoor te zorgen moet je je blog aan de wereld laten zien. En dat is waar het extraverte om de hoek komt kijken.

Het bloggerleven is een beetje als een feestje. Sociaal, veel mensen, veel dingen gaande, van je laten horen en gehoord worden, veel dingen die je aandacht vragen en veel netwerken. En dat alles continu en tegelijkertijd.

Fantastisch!
Aldus de extravert

Save my poor soul.
Aldus de introvert

Die overload aan externe prikkels (‘gezellig druk’, zo zou de extravert zeggen) voelt een beetje alsof er tien mensen tegen je lopen te schreeuwen terwijl je door een brandende hoepel moet springen en tegelijkertijd een viersterrensudoku probeert in te vullen met een potlood dat eigenlijk geslepen moet worden. Stressvol? Mwoh.

Maar dat is nog niet alles. De energie van een introvert zit ‘m in de details. Wat ik doe wil ik ook nog eens voor 100% doen, en ik wil iedere persoon en situatie mijn volledige aandacht geven. Dat gaat gewoon niet met brandende hoepels, 24 uur in een dag en een introvert brein in mijn hoofd. En daar ben ik de afgelopen weken achter gekomen.

Letterlijk Tussen je Oren

Een paar weken geleden was ik dus nog niet zover dat ik me dit realiseerde. Dat ik een introvert persoon in een ‘gezellig drukke’ situatie was. Ik ervoer continu stress en ik vroeg me af hoe dat nou kwam. Het was toch een ontzettend goed idee, deze blog waar al m’n passies in één vorm samenkomen, dus hoe kon ik me dan toch zo crap voelen?

Beetje bij beetje kwam ik erachter dat het niet aan de blog lag, maar aan mezelf. Zoals feitelijk alle crappy feelings aan jezelf liggen, omdat alleen jij verantwoordelijk bent voor hoe je je voelt (die heb ik uit m’n favoriete boek overigens. Mocht je nog ergens een verstofte boekenbon hebben liggen – go buy). En zo kwam ik tot een inzicht:

De oorzaak van alle stress zijn de eisen die ik mezelf stel.

Ik denk dat dit een eye-opener is voor een heleboel mensen met mij. We stellen onszelf eisen die niet bij ons passen of die we niet kunnen waarmaken. Het moet beter, meer, leuker, sneller en mooier. Omdat we denken dat anderen dat van ons verlangen.

Dat was in ieder geval mijn onbewuste aanname. Vegan Monkey is in korte tijd gegroeid van creatief project naar een blog waar iedere dag honderden mensen op kijken. Ik vind dit echt waanzinnig, ben zo dankbaar voor alle support en lieve reacties, en waardeer iedere stille meelezer tot in mijn tenen. Omdat ik aan al jullie verwachtingen wil blijven voldoen moest het meer, beter, en leuker van mezelf, omdat ik onbewust het idee had dat dat was wat jullie als lezers verwachtten.

Nu besef ik dat dit een foute aanname was. Dat wat ik al deed al leuk genoeg is (ten minste, dat mag ik hopen 😉 ), dat verbetering vanzelf komt en dat dat ‘meer’ in mijn geval geen goed idee is. En dit wil ik jou ook meegeven: voor anderen hoef je niet te veranderen. Je bent al perfect zoals je bent. Besef dat.

Wees Jezelf en Doe wat je Echt Wilt

Mensen hebben behoefte aan richting in hun leven. Ik las laatst ergens (lekker wetenschappelijk) dat Homo sapiens – wij dus – zo succesvol zijn geworden omdat we nooit lang tevreden zijn met de status quo. We zoeken altijd wel iets om te verbeteren. En dat kan ook prima kan zonder onrealistische eisen aan jezelf te stellen.

Als je die onrealistische eisen vaarwel hebt gewuifd zul je je misschien afvragen: wat blijft er dan nog over om naar te streven? Dat vroeg ik mezelf ook af. Belangrijke levensvragen als wie ben ik, wat kan ik, en wat wil ik passeerden de revue tijdens mijn vakantie. Sounds like heavy shit, maar ik denk dat we onszelf deze vragen veel vaker zouden moeten stellen. Dus waarom niet nu? Ik meen het. Pak een pen, schrijf ze op en probeer ze voor jezelf te beantwoorden. Al schrijf je maar één zin. Jawel daar heb je best wel tijd voor, want je bent nu ook deze blog aan het lezen. Bedank me later maar.

Wat ik heb Geleerd

Ik heb me in het vliegtuig terug naar Nederland over deze vragen gebogen, en ik ben tot een paar inzichten gekomen. 1: Dat ik me heel fijn voel bij de introvert way of life. 2: Dat ik gelukkig word van kwaliteit in plaats van aantallen. 3: Dat ik wil blijven schrijven en illustreren over alles wat met veganisme en dierenrechten te maken heeft. En 4: dat ik me meer bezig wil houden met primatologie.

Wees gerust: voor Vegan Monkey verandert er niet zoveel. Het is meer mijn mindset die verandert. Ik moet accepteren dat ik een introverte blogger ben, mezelf de tijd gunnen om goede artikelen te schrijven en illustraties te maken, en mezelf geen onrealistische en onnodige eisen stellen. Ik denk dat ik dat ook maar even op een post-it moet schrijven.

Hoewel ik dit hele verhaal eigenlijk niet wilde schrijven en er überhaupt niet vanuit was gegaan dat dit zo’n lange blog zou worden, ben ik heel blij dat ik dit toch met jullie heb gedeeld. En wie weet herken jij je in mijn verhaal en heeft dit je op één of andere manier geholpen. Als dat zo is dan is mijn dag compleet. 🙂

Conclusie

Mijn eigen conclusie las je hierboven al, dus laat ik afsluiten met een samenvatting van de inzichten die ik heb opgedaan.

#1: De oorzaak van alle stress zijn de eisen die je jezelf stelt.
Bedenk je wat die eisen zijn, en waarom je jezelf deze eisen stelt. Zijn ze realistisch? Word je hier gelukkig van? En weet je zeker dat je aannames kloppen? Als je op ten minste één van die vragen een ‘nee’ hebt geantwoord, sta er dan even bij stil of je die eisen voor jezelf wel wilt blijven naleven.

En als je je dan afvraagt hoe je dan wel richting aan je leven kunt geven, pak dan nu een pen en – als je dat nog niet had gedaan – schrijf op:

#Wie ben ik?
#
Wat kan ik?
#Wat wil ik?

En nu hop! Zet een lekkere kop koffie voor jezelf en ga er even voor zitten om deze vragen te beantwoorden.

Wie weet wat voor wonderen eruit ontstaan.

You Might Also Like...

17 Comments

  • Reply
    Daniel
    26 september 2017 at 22:17

    Thnx Brenda,
    Leuk om te lezen over een introverte blogger en goed geschreven. Daar hebben een hoop (introverte en vegan) bloggers wat aan. Daar ga ik ‘ns stil in m’n eentje lekker over nadenken 😉

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:29

      Ah fijn om te horen dat je er blij mee bent, Daniel! Ga er maar lekker met een kop thee voor zitten. Heerlijk!

  • Reply
    Liefs Dees
    26 september 2017 at 21:57

    Mooi blog, dankje. Sluit mooi aan bij HSP, waar ik steeds meer kennis van krijg. Ik herken mezelf.
    Keep up the good work!

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:30

      Klopt, super interessant om te lezen over hooggevoeligheid. Al vind ik het zo’n open deur dat ik het woord niet eens wil noemen. En ook een beetje omdat zeggen dat je waarschijnlijk hooggevoelig bent, je impliciet zegt dat anderen dus ‘minder gevoelig’ zijn. En dat vind ik zo naar klinken..! Anyway, dank je wel voor je berichtje!

  • Reply
    Jolanda Jansen
    26 september 2017 at 17:50

    Ga zo door….erg leuk om te lezen. Geniet van je blog en leer veel van jouw. Groetjes van een Extravert(j)e

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:31

      Wat goed om te horen! En extravert(j)e: I envy you sometimes. 😉

  • Reply
    Merel
    26 september 2017 at 07:54

    Wat enorm herkenbaar. Ik heb de afgelopen 3 a 4 weken ook vakantie gehad en een blog pauze ingelast en heb me exact hetzelfde afgevraagd, dit had zo maar uit mijn pen kunnen komen, haha. En toevallig heb ik in die vakantie “de edele kunst van not giving a fuck” gelezen. Ik heb er even over nagedacht om de makkelijke weg te kiezen en te stoppen met mijn blog tot ik mezelf ook bedacht dat ik de stress veroorzaak en niet zozeer andere randzaken. Dus ik ga weer vol frisse inspiratie en energie verder met waar ik mee bezig was, maar dan zonder de stress, frustraties en andere negatieve gedachtes. Fijn dat jij tot diezelfde conclusie bent gekomen! <3

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:34

      Wauw wat tof! Ik vind jouw blog ook zo mooi, Merel (voor wie benieuwd is: klik op Merels naam, dan kom je op haar blog)! En dat boek is een pareltje he. Ik moet zeggen dat je wel herinnermomenten nodig heb om door te blijven gaan zoals je doet. En vooral gewoon doen wat je wilt doen zonder je te focussen op wat anderen doen – dat is ook een grote aanrader. En een open deur, als ik het zo teruglees 😉 Ik ben heel blij dat deze blog je heeft geholpen! Liefs,

  • Reply
    Susanne
    25 september 2017 at 21:11

    Meid, wat kun je heerlijk schrijven. Met plezier lees ik het! Bijzonder he, hoe je eigen verwachtingen je zonder dat je het door hebt stress kunnen geven. Gelukkig leren we elke dag een beetje meer om het niet al te serieus te nemen!

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:40

      Klopt! We zitten soms teveel in ons hoofd en wachten te lang met te doen wat we graag willen. Dank je wel voor je lieve berichtje 🙂

  • Reply
    Marianne - Groene stapjes
    25 september 2017 at 21:09

    Nou, het is je gelukt. Je dag is compleet! Want je verhaal heeft míj in ieder geval geholpen 🙂

    • Reply
      Brenda
      27 september 2017 at 11:37

      Dat vind ik echt super! Mission accomplished. ^^ Dank je wel, Marianne!

  • Reply
    Ronja van Vree
    25 september 2017 at 19:45

    Hallo spiegel voor je snufferd. Even stilstaan bij jezelf en je introverte zelf. Ook deze stuk is weer een succes, bedankt voor je mooie woorden en het delen ervan.

    • Reply
      Ronja van Vree
      25 september 2017 at 19:46

      Haha, deze blog. Dit verhaal, deze blog: top ❤️

    • Reply
      Brenda
      25 september 2017 at 21:21

      Dank je wel, Ronja! Blij dat ik de spiegel kon zijn. 😉

  • Reply
    Linda - Zaailingen
    25 september 2017 at 18:55

    Good for you! Grappig dat je met deze vragen komt, want toen ik die anderhalf jaar geleden voor mezelf op papier ben gaan zetten, ben ik juist begonnen met bloggen 🙂
    Ik las laatst ook ergens dat onze maatschappij inricht is op extroverten. Mensen worden gewaardeerd om hun energie in sociale situaties, het aanwezig zijn. Daardoor ga je vanzelf denken dat het ook hoort om zo te zijn, terwijl dat misschien helemaal niet bij je past.
    Ik volg met veel plezier veel blogs van mensen die best wel introvert blijken te zijn en ik vind dat eigenlijk juist ook wel heel tof. Op internet heeft iedereen de ruimte om zijn of haar verhaal te doen zonder dat de schreeuwerds (dan heb ik het natuurlijk niet over alle extroverts ;)) eroverheen denderen. Als je content bij jezelf past, hou je vanzelf de lezers over die daar ook het beste bij passen. En nog belangrijker: daar word je zelf het gelukkigst van 🙂

    • Reply
      Brenda
      25 september 2017 at 21:21

      Hoi Linda! Wauw, wat een bericht, dank je wel voor je uitgebreide reactie! Inderdaad, de wereld wordt al extraverter georiënteerd. Je ziet het in klaslokalen al: kinderen zitten in groepjes in plaats van naast elkaar en moeten bij vanalles en nog wat samenwerken. En met de invloed van social media is het vaak wie het hardst schreeuwt die wordt het meest gehoord. Ik denk dat het belangrijk is om daar niet in mee te gaan, want dan raak je jezelf dus kwijt. Wat jij zegt klopt als een bus: als je jezelf bent trek je de mensen aan die je om je heen wilt verzamelen. Ik ben heel blij met je mooie reactie onder deze blog! Het voegt echt wat toe. Dank je wel.

    Leave a Reply